قیمت اتریوم

اتریوم بلاک‌چینی برنامه‌پذیر است که در سال 2013 پیشنهاد شد و از 2015 کار می‌کند؛ روی آن قرارداد هوشمند اجرا می‌شود، یعنی برنامه‌هایی که هر نود شبکه دقیقاً مطابق آنچه نوشته شده اجرا می‌کند.

ETH دارایی بومی شبکه‌ی اتریوم است و هزینه‌ی محاسبات روی این شبکه با آن پرداخت می‌شود. کارمزدها بر حسب واحدی به نام گس (Gas) اندازه‌گیری می‌شوند: هر عملیات بسته به میزان کاری که به شبکه تحمیل می‌کند مقدار مشخصی گس مصرف می‌کند و کاربر بهای آن را به ETH می‌پردازد. به همین دلیل کارمزد یک انتقال ساده با کارمزد اجرای یک قرارداد پیچیده یکسان نیست، حتی اگر هر دو در یک لحظه و روی همان شبکه انجام شوند.

اتریوم در سال 2022 از اثبات کار به اثبات سهام (Proof of Stake) منتقل شد؛ تغییری که معمولاً با نام مرج (The Merge) شناخته می‌شود. از آن پس بلاک‌ها را اعتبارسنج‌هایی پیشنهاد می‌کنند که مقداری ETH را به‌عنوان وثیقه قفل کرده‌اند و در صورت رفتار نادرست ممکن است بخشی از آن را از دست بدهند. این تغییر سازوکار تولید بلاک را عوض کرد، اما حساب‌ها، قراردادها و توکن‌هایی که پیش‌تر روی شبکه بودند دست‌نخورده باقی ماندند.

بیشتر توکن‌هایی که کاربران روی اتریوم نگه می‌دارند — از جمله بسیاری از استیبل‌کوین‌ها — بلاک‌چین جداگانه‌ای ندارند؛ آن‌ها قراردادهای هوشمندی هستند که روی خود اتریوم اجرا می‌شوند. رابط مشترکی که این قراردادها معمولاً از آن پیروی می‌کنند ERC-20 نام دارد و همین یکسانی باعث می‌شود کیف پول‌ها و برنامه‌ها بتوانند بدون تغییر با توکن‌های تازه کار کنند. یعنی وقتی از نگه‌داری یک توکن روی اتریوم صحبت می‌شود، در واقع یک قرارداد روی همین شبکه مالکیت آن را ثبت کرده است.

کوچک‌ترین واحد ETH با نام wei شناخته می‌شود و کارمزدها معمولاً بر حسب gwei — برابر یک‌میلیاردم یک ETH — بیان می‌شوند. مقدار گس مصرفی هر تراکنش به نوع آن بستگی دارد، اما قیمتی که برای هر واحد گس پرداخت می‌شود با میزان تقاضا برای فضای بلاک تغییر می‌کند؛ بنابراین کارمزد دو انتقال کاملاً یکسان در دو زمان مختلف می‌تواند متفاوت باشد و این تفاوت به خود شبکه مربوط است، نه به سرویسی که تراکنش را ارسال می‌کند.